از بررسی هنرها و صنایع هنری ایرانیان در دوره ی ما قبل از تاریخ مدوّن کشورمان می توان چنین نتیجه گرفت که:
-ایرانی ها دارای ذوق هنری و زیبا پسندی خاص بوده اند که نمونه ی آن در آثار سفالین شوش، تپه ی سیلک، تپهی حصار و نیز فرغهای لرستان آشکار است.
– ایرانیها توجه ویژه ای به نقش حیوانات داشته اند.
– افزون بر نقوش حیوانی از نقش های هندسی – که البته هر یک معنا و رمز و رازی داشته اند
– برای تزیین ظروف و من جمله سفالینه های خود استفاده می کرده اند.
شیوه ی کار هنرمندان قدیم ایران «ناتورالیست»- طبیعت سازی – نبوده بلکه ایرانیان به نقش های «تجریدی» – استیلیزه – و «رمزی» – سمبلیک- علاقه ی بیشتری داشته و آنها را بر طرز کار شیوهی ناتورالیست ترجیح می دادند.
در دوره ی هخامنشی – ۵۵۰ تا ۳۳۰ ق. م. – ساخت جام ها و ساغرها (ريتونها) از طلا یا نقره که به شیوه ی چکش کاری ساخته و پرداخته و تزیین میشد، در زمره ی شاهکارهای فلزکاری ایران ثبت شده است.
چکش کاری روی نقره و نقره کاری، زرگری و ساخت زیور آلات زرین و سیمین، ریخته گری مفرغ سفال سازی، سنگ تراشی، پارچه بافی و به ویژه بافت پارچه های لطیف از پشم، کنده کاری و منبت کاری و سرانجام قالیبافی – که نمونه ی بارز و شاخص آن قالی پازیریک، یعنی نخستین قالی بافته شده در جهان، توسط ایرانیان هنرمند و متعلق به حدود ۵۰۰ ق. م. است – از دیگر هنرهای مطرح به شمار می آید که نمونه هایی از آن هم اینک در موزه ها و دیگر مراکز هنری جهان موجود است و در روزگار خود چون تحفه های گرانبها به دورترین نقاط، چون کنارهی جیحون و کوههای آلتایی و سرزمین مصر، صادر میشد.
