صنایع دستی ایران در دوره ی سلوکی از لحاظ طرح و شکل تا اندازه ی زیادی تحت تأثیر هنر هلنیستی – یونانی مآبی – قرار گرفت اما در دوره ی اشکانی، به تدریج و دیگر بار هویتی ایرانی یافت. از صنایع دستی رایج در دوره ی اشکانی باید به سفالینه های زیبا، مسكوكات فلزی ساخته شده از طلا و نقره، قلاب دوزی و برخی دیگر از رودوزیها، پارچه بافی و در نهایت ساخت زیورآلات اشاره کرد.
در دورهی ساسانی هنر و معماری ایران یکی از دوره های اوج خود را ثبت کرد. هنرورزان ساسانی صنعت فلزکاری ایران را به کمال رساندند به طوری که نمونه های بسیاری از سینیها و ظروف برجسته کاری با نقشهای متنوع که از آن عصر در ممالک مختلف و از جمله در روسیه کشف شده، نمایانگر مهارت فوق العادهی فلزکاران در زمان ساسانی است. هم چنین باید از ریخته گری با مفرغ و نقره که برای ساختن بشقاب، کاسه، جام و مشربه، که گاهی به شکل پرندگان و دیگر حیوانات ساخته شده است، نام برد. ضمن آنکه ظروف زرین و سیمین و یا فلزی دیگر که با روشهای مطلا کاری، حکاکی، قلمزنی و یا میناکاری تزیین می یافت. از جمله ی هنرهای مرتبط با فلزکاری ساسانی است.
قالی بافی در دوره ی ساسانی از هنرهای مطرح و پررونق بوده، از قالی بهارستان، که اگرچه تا حدودی درباره ی آن اغراق شده است و نیز قالی های زیبایی که بر طاقدیس- تخت خسرو پرویز – در فصول و ماههای مختلف سال انداخته و پهن شده، ذكر نام شده است. از منسوجات گوناگون به ویژه پارچه های ابریشمی دوره ی ساسانی که حتی به چین نیز صادر میشده است، در آثار و نوشته ها زیاد یاد شده و البته حدود ۳۰ قطعه از آن هم بر جای مانده که زینت بخش گنجینه ها و یگر مراکز هنری جهان است. از سایر صنایع دستی رایج در دوره ی ساسانی باید به شیشه گری، سفالگری، رودوزیها و ساخت مسکوکات فلزی اشاره کرد. درباره ی هنرهای صناعی ایران از آغاز اسلام تا دورهی سلجوقی، باید نخست به تذهیب کاری و به ویژه تذهیب قرآن کریم اشاره کرد. گفتنی است که سایر هنرهای مرتبط با کتاب آرایی نظیر نگارگری، تشعیر، تجلید، کاغذسازی و غیره نیز در دوران مذکور از رونق خاصی برخوردار بود.
